paulishen.com » parenting

Owocowy szczegół… /Chorwacja

paulishen — Mon, 31 Jul 2017 20:53:17 +0000

Drobne pychotki.
Byłam spóźniona na budzący się do życia chorwacki dzień. Słońce tak mocno świeciło na niebie…
Mała N i D siedzieli rozleniwieni na tarasie spoglądając na błyszczące w oddali morze.
Zamyśliłam się i ja. To wszystko wydaje się nieskomplikowane, takie proste. Morze i ten pachnący kolor, który zapewnia mu rzesze fanów…turkusowy? błękitny? zielony?
I to pragnienie i błogi stan pozostania w tym miejscu jak najdłużej.
Uzmysłowiłam sobie właśnie, że autentycznie jestem uzależniona od Chorwacji.

Wybiegłam z apartamentu na pobliski stragan. Odwiedzałam go codziennie, a zawartość wyczuwałam nosem jeszcze zanim zamknęłam za sobą drzwi. Delikatne jędrne, owoce, które kupowałam od starej, pomarszczonej kobiety były tak słodkie, że aż same rozpływały się w ustach. Niektóre miały cierpki smak, inne wręcz gorzki.
Dla mnie i tak smakowały wyśmienicie.

N tego lata zajadała się pomidorami, które również nasycone były czerwoną słodkością.
Niemal natychmiast po wylądowaniu na wypełnionej chaotycznym tłumem ulicy, spostrzegłam biegnącą za mną N. Widocznie gdy wychodziłam zbyt mocno trzasnęłam drzwiami.
Z tarasu troskliwe oko D obserwowało każdy nasz ruch. Spontanicznie pomachał ręką. Ukazały się białe zęby, które fenomenalnie kontrastowały z opaloną skórą. Mała N odmachała i złapała mnie za skrawek sukienki. Dreptając zniknęłyśmy w neonowych alejkach i wąskich urokliwych uliczkach…

P.
sukienka/ Zara
sandałki/ CCC
okulary/ Calzedonia
wianek/ Lindex

Królowa śniegu…

paulishen — Tue, 28 Feb 2017 20:02:58 +0000

Witam Cię moja Królowo Śniegu!- krzyknęła mała N i pobiegła na białą polanę. Z przyczyn jej tylko wiadomych nazwała kończącą się już zimę tym jakże okazałym określeniem. Ruszyłam żwawym krokiem za córką.
-Co dzisiaj ciekawego wymyślisz moja panno?- spytałam zaciekawionym głosem.
-Wyprawę badawczą- odpowiedziała N. Przeważnie większość jej wypraw badawczych dokonywane były w momentach przeznaczonych na zabawę…
-Mam plastikowy pojemnik do którego włożę płatki śniegu- powiedziała i spojrzała na mnie, oczekując mojej reakcji.
-Kontynuuj, jestem w istocie bardzo zainteresowana Twoim pomysłem- rzekłam.
-Tak więc- zaczęła unosząc głowę do góry- chciałabym zabrać śnieg do domu i upiec z niego ciasto. Czy wiesz mamo, że śnieg to woda w proszku?- zapytała z rozpromienioną twarzą.
-Zaiste zazdroszczę Ci niesamowitej skarbnicy wyobraźni Nadiu- powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko. Cała jej postać wyrażała zadowolenie.
-Kiedy byłam ostatnio u dziadka- zaczęła łagodnym tonem- znalazłam w jego szufladzie starą lupę. Dziadek otworzył okno i zgarnął z parapetu garść puszystego, świeżego śniegu. Powiedział mi, że płatki śniegu mają kształt małych gwiazdek i najlepiej będzie jak sama to sprawdzę za pomocą lupy- oznajmiła mała istotka, a jej twarz przybrała wyraz nie do opisania.
-Często się mylę mamo , bo przecież jestem jeszcze mała, ale tym razem uda mi się i jestem tego pewna- poinformowała mnie córka. Była tak przejęta tą myślą, że nie potrafiła skupić się na niczym innym.

Słońce wyłoniło się zza chmur. Na prawym policzku poczułam ciepłe słoneczne promienie. W oddali można było zauważyć leśne drogi pokryte gładkim jak jedwab śniegiem. Oddalone śmiechy dzieci z pobliskich gospodarstw rozbrzmiewały w uszach jak głosy leśnych skrzatów. W całej tej zimowej otoczce stała przede mną postać małej dziewczynki z zaróżowionymi od mrozu policzkami.
-Czy raczysz mi w końcu zdradzić swój tajemniczy pomysł?- zapytałam w zamyśleniu. N obdarzyła mnie chochlikowym uśmiechem. Na jej policzkach ukazały się czarujące dołeczki, zupełnie jak zagłębienie w waniliowym kremie.
-Chcę upiec ciasto z płatków śniegu, ponieważ one składają się z kryształowych gwiazdek- odpowiedziała. Te białe gwiazdki są zaczarowane i przynoszą szczęście- oznajmiła. Wiesz mamo, że każda gwiazda jest inna? Zrobimy z nich proszek do pieczenia. To będzie najwspanialsze ciasto własnej roboty według tajnego kon-ste-la-cyj-nego przepisu- zapewniła N, sylabizując ostatni wyraz.
-Hmm…może starczy jeszcze na zrobienie gwiazdkowych ciasteczek?- spytałam wytrzeszczając przy tym oczy ze zdumienia.
-Pewnie, że tak!- krzyknęła. Jej uczuciowe usposobienie chłonęło zarówno radości jak i wszystkie smutki życia z podwójną siłą. Westchnęłam lekko odrywając wzrok od czarów kończącej się już zimy, żegnającej świat lekkim mrozem i chłodnym powiewem wietrzyka. Spojrzałam na córkę, która zatopiła oczy w płatkach śniegu.
-Ruszajmy!- zawołałam- jestem okropnie ciekawa jak będzie smakować Twoje astralne ciasto szczęścia…już czuję się zaproszona

Wracałyśmy udeptaną ścieżką. Zdawało mi się, że promienie słońca leniwie zaczynają roztapiać biały śnieg leżący na wierzchołkach drzew. Przed nami Królowa Śniegu rysowała błyszczącą i mieniącą się w oczach srebrzystą polanę, a na niej tuż przede mną, niby lekki duszek dreptała mała dziewczynka o błękitnych oczach.
Spojrzałam na zegarek. Był sam środek południa…Podejrzewam, iż ogromna siła odczuwania radości i szczęścia będzie towarzyszyć jej do końca dnia.

kurtka/ Lindex
spodnie narciarskie/ Elbrus
buty/ Moon Boot
czapka/ Lindex

Zimowe królestwo…

paulishen — Sun, 12 Feb 2017 10:13:00 +0000

Witajcie! Widzieliście może zimowy obraz Claude Monet „Droga do Giverny”? Za każdym razem, gdy tylko natrafię na dzieło owego artysty, zastanawiam się jak on to zrobił, że w uszach słyszę skrzypiący śnieg. Od razu na myśl przychodzi mi cytat z książki pt. „Tajemnicza wyprawa Tomka”. Autorem jest Alfred Szklarski.
„Wschodnia Syberia…(…)…
Była ona prawdziwym królestwem tajgi i najsroższej na świecie zimy…(…)… Gdyby istniał Demon Zimy, to chyba tę właśnie krainę obrałby za królestwo”.

Zapraszam na zimowy post

kurtka/ Lindex
legginsy/ Lindex
bluza/ Diverso Design
plecak/ H&M
ocieplacze/ Zara

Zimową porą…

paulishen — Fri, 27 Jan 2017 22:53:38 +0000

…(…)…Opowieść o leśnej wędrówce, której początek zaczyna się od nadgryzionej gałązki przez sprytnego zająca, a kończy na wierzchołku iglastego drzewa. A wszystko w rytmie natury i w zgodzie z porami roku…
Zima. Śnieg otulił cały las. Kształtne płatki śniegu tuliły się do zamarzniętych świerków. Ich powyginane, pokryte igłami gałęzie przypominały chińskie hieroglify. Ciekawy, godny uwagi widok, aż prosił się o użycie aparatu cyfrowego, a następnie podjęcie próby rozszyfrowania tajemniczych znaków.
-Mamo! Znalazłam ślady!- krzyknęła Nadia.
-Ślady? To w takim razie szybciutko musisz mi je pokazać- oznajmiłam z zaciekawioną miną.
– O tam! -zawołała, dumna ze swojego odkrycia.
Rozmarzona ruszyłam wolnym krokiem za córką, a w myślach w dalszym ciągu rozkoszowałam się górskim widokiem. Oddalone dźwięki i głosy, zdawały się totalnie do mnie nie docierać. Czy to odgłosy elfów leśnych rozbrzmiewają ze wszystkich stron? Niemal baśniowe, sielankowe otoczenie…
-Mamooo! Paaatrz! Taaam! W głosie Nadii wyczułam fascynację ową sytuacją, która momentalnie przywołała mnie do rzeczywistości.
W oddali na cichym polu pokrytym srebrnym puchem, gdzie cienie zachodzącego słońca kładły się na śnieżną polanę wystawały długie, puchate uszy.
-To chyba zając- oznajmiła moja mała dziewczynka. Czy to ten sam , który jest w magicznych opowiadaniach?- zapytała.
-Sama jestem ciekawa- odpowiedziałam, mrużąc przy tym jedno oko.
Nagle jeden skok i naszym oczom ukazały się dwie tylne, długie łapy, a następnie ogonek zwany omykiem.
-Zniknął- stwierdziłam i spojrzałam na Nadię. Jej błyszczące i szczęśliwe oczy, wyrażały więcej niż opływające w piękno słowa.
-Wiesz Nadiu…-zaczęłam łagodnym tonem…
-Bardzo Cię kocham! Mój mały, leśny zajączku…(…)…

Powrót lata #5 /Chorwacja

paulishen — Sun, 14 Aug 2016 15:05:41 +0000

Kolejny przykład stylizacji dla małej dziewczynki.
Myślę, iż każda ‚mała kobietka’ zakochałaby się w ‚cyrkowej’ kolekcji marki Lindex. Tak było w przypadku Nadin. Wiedziałam, że będzie zachwycona nietuzinkowym wzorem na letniej tunice i miałam racje. Staramy się zawsze wspólnie podejmować decyzje. Uczymy się razem, jak bawić się modą. Nadzieja ma wspaniałą wyobraźnie, z której czerpię mnóstwo inspiracji.
Ponadto jak wiecie, dzieci zwracają uwagę na szczegóły, które my dorośli pomijamy.
Spróbujcie czasami zacząć postrzegać świat oczami wyobraźni, tak jak to robią nasze szkraby. Warto!
Wsłuchajcie się w to co mają do powiedzenia Wasze pociechy. Nie bądźcie jak osoby, które totalnie pozbawione są organu słuchu. Czasami zastanawiam się… czy może niektóre mamy przemieniają się w „konika polnego” którego organ słuchu umieszczony jest na bokach brzucha..i szczerze powiedziawszy znam pewną taką mamę…no ale dość tych dygresji
Zapraszam na nowy post

tunika/ Lindex
buty/ Zara

Powrót lata #4 /Chorwacja

paulishen — Sat, 13 Aug 2016 20:17:00 +0000

Lubicie wzory? Zapraszam na kolejną dziecięcą stylizacje
W tle majestatyczne morze Adriatyckie…

tunika/ Lindex
buty/ Zara

klimatyczne polskie morze… /ŁEBA

paulishen — Tue, 04 Aug 2015 18:27:59 +0000

Cześć! W dzisiejszym poście zaprezentuje Wam mix zdjęć z Łeby.
Polskie morze ma specyficzny klimat. Skłamię jeśli napiszę, iż jestem zakochana w nadmorskich kurortach. Absolutnie nie jestem, ale do wybrzeża bałtyckiego mam ogromny sentyment. Kiedy byłam jeszcze dzieckiem, każdego roku w okresie wakacyjnym wyjeżdżałam na kilka tygodni do rodziny, która mieszkała i nadal mieszka niedaleko Kołobrzegu. Bardzo miło wspominam czas spędzony w maleńkiej miejscowości położonej blisko morza. Myślę, iż jest to moje jedno najmocniejsze wspomnienie, które przywołuje pozytywne emocje związane z polskim ‚mare’…

Ok … w takim razie skoro już znacie odrobinę moich myśli, zapraszam Was na serię sympatycznych zdjęć z miasta położonego w północnej Polsce. Wybraliśmy się tam wspólnie z przyjaciółmi Sz i E, aby celebrować każdy promyk słońca.

Wyrwany rozdział.
Nasz wyjazd okazał się ogromnym spontanem, a śmieszne momenty nie odstępowały Nas na krok. Zapakowani jak ze wschodniego bloku ruszyliśmy w stronę wybrzeża bałtyckiego. Opuszczę tutaj kilka stron i skupię się na bocznej, a nawet ośmielę się napisać „ostatniej” kiełkującej pozycji siedzącej Sz. Wspominam ją z zakwasami po absorbującym śmiechu.
Godziny w przeliczeniu na minuty. Chciałoby się umieścić pamiątkowe zdjęcie (a mam i takie) lecz nie będę już taką jętką

Motyle
Tak, jednoznacznie chodzi o te wyimaginowane „motyle” lub po prostu „bycie motylem” …

Wiatry
Sprzyjały Nam pod każdą postacią. Pogody nie dało się przewidzieć ale Sz był nie do pokonania Miło jest czuć rześkość lipcowego poranka, kiedy powietrze wpada do płuc i orzeźwia duszę i ciało…

Motywacja
Definitywne przysiady E z Nadią.
Pochwala lenistwa? Nie dla E

Wrażenia
Brak szukania wielkich pokładów sensów. Po prostu celebrowanie codzienności.

Humor
Tutaj oklaski dla Sz i D. To właśnie ich dystans do siebie i humor urozmaicały Nam życie…

Morały
…bardzo mało skomplikowane. Przyjaciele to ogromna wartość.
I jeszcze to, że warto zaliczyć wysiadkę z pendolino zwanym życiem i osiąść na chmurach. Przyglądać się…

Zakończenie
Najważniejsze jest pierwsze 5 minut i …
Nadmorski wiatr…
Niebo bez chmur…
Słońce…
Chwile odpoczynku…
…i…my…
szalone stwory, bez piątej klepki, wariaci…ale tylko wariaci naprawdę coś są warci

Enjoy!