Każdego dnia wyrażam siebie poprzez ubiór. Dlatego moja szafa jest tak różnorodna. Nieskończenie szukam alternatyw, bowiem (przykładowo) nie czuje się komfortowo ubrana w te same rzeczy przebywając w domu, co na spotkaniu biznesowym. W biurze, a następnie na boisku z małą N.
Logika!

NO RISK! NO FUN!
Zmiana podejścia do sytuacji lub patrząc ogólnikowo do życia, potrafi „wywrócić do góry nogami całą naszą garderobę”.
Zawsze istnieje konkretny bodziec, który sprawia, iż zmieniamy się zarówno „od wewnątrz jak i od zewnątrz”.  Niekoniecznie jest to kwestia starzenia się ( mam już trzydzieści albo czterdzieści lat więc to już mi nie wypada) lub doświadczeń itp.
Bzdura!
Po prostu popełniaj błędy w dobieraniu stylizacji! Eksperymentuj! Śmiało! Baw się modą!
…I nieważne jakie są obecne trendy w kobiecych czasopismach, ubranie musi pełnić podstawową funkcję! Po założeniu momentalnie wywołuje uśmiech na Twojej twarzy
Uwierzcie mi! To działa, bowiem „dobrze ubrany człowiek to nie ten, który spełnia czyjeś wyobrażenia w dobrym guście, tylko ten, który świetnie czuje się w tym, co ma na sobie”.

Życzę Wam tego moi mili!
P.

różowa parka ę,ą,ó/ Pan tu nie stał
buty/ Aldo

Drobne pychotki.

Wybiegłam z apartamentu na pobliski stragan. Odwiedzałam go codziennie, a zawartość wyczuwałam nosem jeszcze zanim zamknęłam za sobą drzwi. Delikatne jędrne, owoce, które kupowałam od starej, pomarszczonej kobiety były tak słodkie, że aż same rozpływały się w ustach. Niektóre miały cierpki smak, inne wręcz gorzki.
Dla mnie i tak smakowały wyśmienicie.

N tego lata zajadała się pomidorami, które również nasycone były czerwoną słodkością.
Niemal natychmiast po wylądowaniu na wypełnionej chaotycznym tłumem ulicy, spostrzegłam biegnącą za mną N. Widocznie gdy wychodziłam zbyt mocno trzasnęłam drzwiami.
Z tarasu troskliwe oko D obserwowało każdy nasz ruch. Spontanicznie pomachał ręką. Ukazały się białe zęby, które fenomenalnie kontrastowały z opaloną skórą. Mała N odmachała i złapała mnie za skrawek sukienki. Dreptając zniknęłyśmy w neonowych alejkach i wąskich urokliwych uliczkach…

P.
sukienka/ Zara
sandałki/ CCC
okulary/ Calzedonia
wianek/ Lindex

Pozdrawiam wakacyjnie.
P.

t-shirt/ Adidas Originals
spódnica/ Lindex
buty/ Aldo

Pozdrawiam słonecznie!
P.

t-shirt/ River Island
spódnica/ Medicine
sandały/ H&M
torba/ H&M

Sobota.
Kwiecień.
 Wpada mi w ręce pewien ciekawy cytat Scotta Schumana założyciela bloga ‚The Sartorialist’.
„Styl jako koncept został uznany za coś elitarnego, wysublimowanego i drogiego. A to jest przecież podstawowa forma wyrażania się. Tak jak muzyka czy słowa”.

Wywracając oczami nieustannie wierzę, iż pewne rzeczy w moim życiu nie dzieją się przez przypadek. Osoby, które spotykam, miejsca w których jestem, inspiracyjne oddechy świeżości i wyznaczone ścieżki, którymi podążam „bosymi stopami” sprawiają, że odkrywam „to coś” zmieniając przy tym totalnie swój punkt widzenia. Absolutne B-U-M z rozbłyskiem, które po kilku sekundach zaczyna się łączyć, uzupełniać i staje się po prostu całością.

Ludzie.
Lubię kiedy brakuje mi oddechu i staje się bogatsza o tysiące doświadczeń i milion inspiracji. Jean-Luc Godard- francuski reżyser filmowy i scenarzysta twierdzi, iż „nieważne skąd bierzesz inspiracje, ważne co z nimi robisz”… A ja we wszystkich scenariuszach, które pisze dla mnie życie wcielam się praktycznie w każdą rolę.
Zabawne… Czasami gubię się w rozmowach, które muszę odbyć i w wyborach, których muszę dokonać…
Ale czymże jest życie? Pasmem drobnych chwil tak maleńkich jak okruszki chleba w plecaku małej N? Jednego jestem pewna- w moich codziennych chwilach jest mnóstwo rozmaitych sensów, które są kołem ratunkowym dla nadchodzących dni.

Bardzo osobiście.
Pozwólcie, że skupię się teraz na niedalekiej przeszłości, która w wymiarze wszechświata jest bez znaczenia, natomiast w moim wymiarze ma sporą wartość. Moje pojedyncze historie, które ubrałam i przyozdobiłam w słowa i myśli…i ludzie, przede wszystkim ludzie, których poznałam. Moje 30 minut takie realne i chyba bardzo istotne. Mój zachwyt i podziw dla osoby, którą chcę Wam moi drodzy czytelnicy przedstawić w dzisiejszym poście. Osobę, której jestem wdzięczna za jej przyjazne słowa, wskazówki i trafne rady, za duchowe wsparcie, zainteresowanie i dobre serce.
Czasami czyjeś słowa zmieniają cały dzień, nastawienie do siebie, a nawet i do świata. Mowa o kobiecie, do której mam ogromny szacunek, która jest moją ‚małą’ inspiracją. A dla mojej małej N stała się największą idolką.
Katarzyna Niemierowska- skrzypaczka. Współorganizator projektu „Słowiański Jedwab” który miałam przyjemność podziwiać  21 kwietnia w Zamku Książ w Wałbrzychu.

 

 

Kilka słów o ‚Słowiańskim Jedwabiu’ czyli o ” elektryzującej kolekcji i muzyce nie mniej intrygującej niż same kreacje”
Co powiecie na kombinacje świata mody i świata muzyki? Tak wspaniale i  wzajemnie na siebie oddziałują. Niesamowita symbioza połączona z „wachlarzem różnorodnych odcieni stylizacyjnych i muzycznych”.
Organizatorami tegorocznego projektu są Estera i Andrzej Grabarczyk a także Katarzyna Niemierowska. Natomiast wisienką na torcie na piątkowym pokazie była Pani Krystyna Mazurówna.
‚Słowiański Jedwab’ to autorski projekt ukazujący niesamowitą „opowieść o ludzkim życiu”.
Bardzo osobliwym dla mnie momentem była chwila, kiedy w uszach rozbrzmiewał czar skrzypiec fenomenalnego duetu Katarzyny Niemierowskiej i Roberta Delegiewicza, a na wybieg wkroczyły… modelki? Ba! I tutaj zrobię dużą pauzę! Włączając przycisk w głowie ON/OFF pozwólcie, iż zacznę wyliczać: #matki #żony #przyjaciółki #synowe #studentki #panie #damy #optymistki #podróżniczki #ex #aktywistki #szefowe #emerytki  #kobiety bardzo różne i bardzo indywidualne. Widząc każdą z nich mogłam odczytać przeróżne historie… mogłam je sobie wyobrazić.
W moich odczuciach- wyśmienita sztuka łącząca w sobie „elementy muzyki na żywo, tańca, opracowanej choreografii, a nawet aktorstwa”.
Nie widziałam, a przede wszystkim nie słyszałam poprzednich projektów, ale jestem przekonana, iż były równie oryginalne jak w tym roku.
Len w odsłonie Gothic & Rock- czuję, że znalazłam również coś dla siebie…Ponadto zastanawiam się czy wszyscy pamiętają, iż Dolny Śląsk słynął z przemysłu włókienniczego m.in właśnie  z lnu.

Reasumując.
Farfalle w brzuchu.
Magia muzyki + artystyczne stroje+ forma ekspresji a przede wszystkim okazanie szacunku publiczności sprawiło, iż autentycznie gęsia skórka na plecach towarzyszyła mi od początku do końca pokazu.
Kończąc dzisiejszy post pragnę przytoczyć słowa założycielki i projektantki marki RISK MADE IN WARSAW-  ANTONINY SAMECKIEJ:  „A przecież świetnie ubrani ludzie wcale nie rodzą się piękniejsi od innych, nie mają wyjątkowego gustu od pierwszego dnia życia. Chcą być stylowi i atrakcyjni, więc wkładają w to dużo energii i tacy się stają”.

Życzę mnóstwo świeżych pomysłów i niekończącej się oryginalności .

P.

P.S …Moja droga K. dziękuję za Twoją cierpliwość i za to, że uświadamiasz mi, iż nie należy rozkładać wszystkiego na czynniki pierwsze i analizować, analizować, analizować… czasami jednak warto się otworzyć…

Środek tygodnia, godzina 18.00…
Siedzieliśmy wspólnie przy stole tradycyjnie grając w Scrabble. Mała N zaczęła mamrotać coś na temat wysokości. Ewidentnie wszystkie wymyślone przez nią wyrazy nawiązywały jednoznacznie do przestworzy. Synonimy i inne słowa bliskoznaczne również…
Zapewne w ten właśnie sposób narodził się pomysł w głowie D, aby urozmaicić szarą, marcową rzeczywistość…zwłaszcza, iż 8 marca zbliżał się wielkimi krokami.

Niespodzianki, niespodzianki…
W tej właśnie chwili opada kurtyna…
Zastanawiam się dlaczego na myśl przychodzi mi cytat Tora Jansson’a z książki „Opowiadania z Doliny Muminków”
„Znów wszystko zepsuli. Powinno być tak: najpierw ma się tajemnice, a potem robi się niespodziankę. A gdy mieszka się z rodziną, ani z pierwszego, ani z drugiego nic nie wychodzi. Wszystko wiedzą od początku i od początku nie ma się już z czego cieszyć” 

Ot i cała historia!
…a tymczasem zapraszam Was na kilka uwiecznionych momentów małej N.
* * *

sukienka/ Lindex
kamizelka/ Zara
rajstopy/ Reserved
torebka/ Lindex

Słońce wyłoniło się zza chmur. Na prawym policzku poczułam ciepłe słoneczne promienie. W oddali można było zauważyć leśne drogi pokryte gładkim jak jedwab śniegiem. Oddalone śmiechy dzieci z pobliskich gospodarstw rozbrzmiewały w uszach jak głosy leśnych skrzatów. W całej tej zimowej otoczce stała przede mną postać małej dziewczynki z zaróżowionymi od mrozu policzkami.
-Czy raczysz mi w końcu zdradzić swój tajemniczy pomysł?- zapytałam w zamyśleniu. N obdarzyła mnie chochlikowym uśmiechem. Na jej policzkach ukazały się czarujące dołeczki, zupełnie jak zagłębienie w waniliowym kremie.
-Chcę upiec ciasto z płatków śniegu, ponieważ one składają się z kryształowych gwiazdek- odpowiedziała. Te białe gwiazdki są zaczarowane i przynoszą szczęście- oznajmiła. Wiesz mamo, że każda gwiazda jest inna? Zrobimy z nich proszek do pieczenia. To będzie najwspanialsze ciasto własnej roboty według tajnego kon-ste-la-cyj-nego przepisu- zapewniła N, sylabizując ostatni wyraz.
-Hmm…może starczy jeszcze na zrobienie gwiazdkowych ciasteczek?- spytałam wytrzeszczając przy tym oczy ze zdumienia.
-Pewnie, że tak!- krzyknęła. Jej uczuciowe usposobienie chłonęło zarówno radości jak i wszystkie smutki życia z podwójną siłą. Westchnęłam lekko odrywając wzrok od czarów kończącej się już zimy, żegnającej świat lekkim mrozem i chłodnym powiewem wietrzyka. Spojrzałam na córkę, która zatopiła oczy w płatkach śniegu.
-Ruszajmy!- zawołałam- jestem okropnie ciekawa jak będzie smakować Twoje astralne ciasto szczęścia…już czuję się zaproszona

Wracałyśmy udeptaną ścieżką. Zdawało mi się, że promienie słońca leniwie zaczynają roztapiać biały śnieg leżący na wierzchołkach drzew. Przed nami Królowa Śniegu rysowała błyszczącą i mieniącą się w oczach srebrzystą polanę, a na niej tuż przede mną, niby lekki duszek dreptała mała dziewczynka o błękitnych oczach.
Spojrzałam na zegarek. Był sam środek południa…Podejrzewam, iż ogromna siła odczuwania radości i szczęścia będzie towarzyszyć jej do końca dnia.

kurtka/ Lindex
spodnie narciarskie/ Elbrus
buty/ Moon Boot
czapka/ Lindex