…są takie miejsca… z którymi łączy mnie specjalna więź…miejsca do których lubię wracać (na własnych nogach chociażby)
Przepełnione niezwykłym klimatem utkanym z naszych wyobrażeń…

‚Rzeczywistość nigdy mi nie wystarczała, czarowanie było koniecznością’
Zarażam tym moją N.

Pozdrawiam wiosennie (aczkolwiek zdjęcia jeszcze zeszłoroczne i październikowe. Myślę jednak,  iż wkomponowały się całkiem interesująco w wiosenną atmosferę)

P.

fot.Emey Studio

bluzka/ Hey Popinjay
spodnie/Zara
buty/ Zara

Przygotowania…
Tym razem wszystko zostało zoorganizowane ‚na spokojnie’.

Przyjęcie? -na łonie natury, wśród zielonych wzgórz i pachnących drzew.

Suknia? -liturgiczna i schludna, bez górnolotnych ozdób i wyśnionych tiulów.

Wianek? -oczywiście z pachnących goździków, pozbawiony  sztuczności i mdłych barwników.

Włosy? -tu niestety nie udało mi się wynegocjować niczego. Loki i koniec. Basta!

Pantofelki?– temat drażliwy ku rozpaczy N. Nie znalazłyśmy nic na lekkim obcasiku. Zostałyśmy przy płaskich cichobiegach, ale jakże praktycznych przy bieganiu i wygłupach po zielonych łąkach (po komunijnym obiadku w komunijnej białej sukni- zgroza! Efekt? zielona kiecka…)

Tort?- oczywiście czekoladowy…dietetyczny? Nieeeeee….

Nie mieliśmy górnolotnych pomysłów i wymagań, a co najważniejsze N także…
Może to kwestia naszego wychowania pomału owocuje…
Uroczystość chcieliśmy przeżyć sercem i wspólną rodzinną obecnością.  A mała N i tak była ogromnie podekscytowana i przejęta. Wcieliła się w swoją rolę wyśmienicie, a zadowolenie z siebie rysowało się na jej twarzy przez resztę dnia.

A tymczasem…
Inspirująca dawka zdjęć wyrwana z majowej, słonecznej niedzieli mojej ‚małej panny niemożliwej’…

Zapraszam i pozdrawiam.
P.

fot. Emey Studio

Sobota.
Rozpływam się w klimacie wczesnego poranku.
Szepty.
Dźwięki.
Zapach.

Kiedyś pod wpływem tempa życia nie zauważałam tych mikro drobiazgów.
Tak ważnych.
Tak cennych.
Tak nieuchwytnych.

Ciche kroki D i głośne dreptanie N.
Trzaskanie drzwiami i zapach drewna przy kominku.
Falująca paprotka od mamy i świeże powietrze wkradające się przez szczelinę w oknie. Cyrkulacja powietrza w moim domu jest dość interesująca. Wiatr nie próżnuje.

A ja?
Dzisiaj mam specjalne zadanie.
Przyjemne.
Dzisiaj nasłuchuje, odczuwam, doceniam domowe dźwięki.
Skarby, które nabyłam od życia.
Wszystko co mnie otacza, co znajduje się blisko mnie.

Czasami wydaje mi się, że za pomocą wyobraźni potrafię stworzyć sobotnią, poranną trasę po domu D i N.
Opieram się o blat w kuchni i już czuje, że pachnie świeżymi ciastkami. D uwielbia je gryźć do kawy, a N preferuje bieganie z ciachem po domu, by następnie zbierać (jak to ma w zwyczaju mówić moja ‚Panna Niemożliwa’) okruchy szczęścia…do woreczka.
To już jej wyobraźnia.

P.

Kilkanaście minut przed północą.

Właśnie skończyłam czytać kolejną książkę. D i N smacznie chrapią tuż obok. Muszu wiernie wtulona w moją stopę przebiera łapkami. Nie trudno odgadnąć o czym ten szalony psiak śni…

…Podobno od snów zależy odbieranie świata, a samym snem nazywamy wszystkie „subiektywne” doświadczenia, emocje, które przytrafiają się w naszej codzienności.

…Podobno emocje (zdolność ich odczuwania) odróżniają nas od zwierząt. Nie zamierzam pogłębiać tematu gdyż ciężko mi się z tym zgodzić (bowiem wiele razy potrafię spostrzec kiedy Muszu jest smutna, gdy (przykładowo) muszę zostawić ją na cały dzień samą w domu. I wiele razy zauważam, kiedy jest radosna, bo wie, że każdy zachód słońca kończy się długim, leśnym spacerem…)

…a ludzie to emocjonalne stworzenia.
Człowiek ma w sobie tyle samo dobra co zła…
Proporcje są równe..

Chyba dorwała mnie ta sekunda, kiedy zaczynam rozmyślać i zastanawiać się nad ludźmi, którzy kiedyś (okres ostatnich 3 lat) wzbudzili we mnie negatywne uczucia…A dzisiejszy dzień był ku temu bardzo sprzyjający…
Dzisiaj udałam się (ostatni raz) w pewne miejsce i ostatnie ‚spotkanie’. Zakończyłam, a zarazem rozpoczęłam nowy etap w swoim/naszym życiu. Zrezygnowałam z czegoś.. na korzyść innej ważniejszej sprawy… Odkryłam, że z perspektywy czasu i swoistego wyciszenia w życiu, niektóre osoby (te wrogo nastawione z przyczyn niewiadomych, bądź zmyślonych przez osoby trzecie i czwarte) potrafią uderzyć się w pierś i wydusić z siebie życzliwe słowo (tak znienacka, przechodząc obok)… Ekstremalnie zadziwiające…a zarazem… odrobinę miłe?
Zastanawiam się jedynie czy dane zachowanie spowodowane było innymi okolicznościami…mam na myśli powód, który w przeszłości nie miał związku ze mną (tutaj żenadą jest też brak zaufania) Gdzie dwie osoby (matki w tym samym wieku -w tym ja) zostały umyślnie sprowokowane przez frustracje i parszywość osób trzecich. Konkretnie to- jednej osoby, która zasiała ziarno niezgody i fałszu w bardzo sprytny sposób. W istocie niezauważalny….
Po co to robić? – pytanie odkrywcze…stawiam już na spostrzegawczość (nie moją, tej drugiej…)…Dopiero kilka miesięcy temu zauważyłam mąciciela & mącicielkę. (tutaj wyrazy pogardy dla mojej bezsensownej ślepoty (która trwała tyle lat) i wyrazy wdzięczności dla osoby, która uświadomiła mnie jak bardzo się myliłam) …

Teraz zostawiam temat za sobą.
Unikam negatywnych emocji.
To budujące, kiedy w worze z emocjami jest więcej miejsca na dobro.
I jeszcze jedno: łatwiej jest wtedy wybaczyć.

P.

…’miłość to jedyna w swoim rodzaju przenośna magia’…
Życzę Wam pięknej miłości nie tylko w dzisiejszym walentynkowym dniu, ale już zawsze! do końca świata!

Lot’s of love!

P.

kurtka/H&M
spodnie/Zara
buty/Zara
szalik/Stradivarius
czapka/loveitshop.pl
torebka/Sinsay

Listopad.
Późna jesień.
Sobota.

Biorę głęboki łyk zielonej herbaty. Czasami dodaję do niej skórkę pomarańczy i rozkoszuję się zapachem…smakiem…
Krople deszczu zaczynają łaskotać szyby w oknach. Brak słońca niekorzystnie wpływa na moje samopoczucie.

Właśnie wchodzi do pokoju nasz zwierzak, przyjaciel N. Psiak o doskonale pozytywnym usposobieniu (z rodziny „jacków” terrierów). Przynosi mi gumowego kurczaka i kładzie na prawej stopie.
Właśnie biorę drugi łyk liściastej herbaty wertując jakieś angielskie czasopismo.
Właśnie wchodzi do pokoju D i informuje mnie, że ma zamiar zrobić zdrowy, pietruszkowy koktajl…oczywiście się skuszę. Lubię jak mnie rozpieszcza, chociaż podświadomość podpowiada mi, iż to mała N zmusiła go do zrobienia (dla niej) owocowego napoju… więc przy okazji i ja się załapie.

Lubię ten stan.
Lubię moje własne poczucie radości.
Lubię kiedy nie jestem przytłoczona opiniami z poradników pozytywnego myślenia.
Lubię to szczęście w zasięgu ręki. Moje własne szczęście w postaci D i N. Ich wygłupy i śmiech. Ich bezsensowne żarty.
Mam wrażenie, iż mieszczę ich w swojej kieszeni i zawsze mam przy sobie. To jest konieczne by móc żyć w świecie, który kipi od negatywnych emocji.

Z tego całego  emocjonalnego „syfu” w którym aktualnie utkwiłam… beznamiętnie…czerpie wiedzę i wyciągam wnioski… Wiele razy w każdym tygodniu sprzątam swój umysł. Usuwam kurz i brud, pozbywam się niepotrzebnych „rzeczy”, wyrzucam „śmieci”.
Tak! zbieram śmieci z głowy i wyrzucam…
Czasami człowiek jest w takiej sytuacji, że natręctwo myśli, wniosków i tematów do przemyślenia jest tak szalenie absorbująca, że potrzebny jest detoks. Ugłaskanie pokołtunionych myśli powoduje, iż głowa sama się porządkuje, a myśli układają równiutko jak książki na półkach.
Jeśli dodać do tego unoszący się zapach pieczonych ciastek w piekarniku, które N ‚sama’ robiła, nic więcej do szczęścia w obecnej chwili nie potrzebuje.
Jedynie słońca…

Pozdrawiam
P.

Cenię sobie takie momenty w życiu, które mogę dzielić z bliskimi. Uwielbiam z nimi rozmawiać i dzielić się swoją rzeczywistością. Nie mam na myśli wyłącznie kwestii imieninowej, po prostu każdy pretekst jest odpowiedni do tego, aby spędzać z nimi każdą wolną chwilę.
Tak zwyczajnie…wśród zapachu jesiennych liści rozgrzanych słońcem, wśród kształtu obłoków i smaku soczystej szarlotki…ponieważ ‚z drobnych chwil i zdarzeń…tworzy się całkiem dobre życie”…

bluza/Lindex
spódniczka/Lindex
buty/Allegro
ozdoba na nogi/ Parfois

Obalamy mit o poniedziałkach przepełnionych negatywnymi emocjami.

…U dziadków w jabłkowym sadzie skryła się nieśmiała jesień…Sprytny lis znalazł jej wszystkie złociste skarby…Wspólnie nazbierałyśmy kosz soczystych jabłek…

…A teraz w kuchni unosi się woń pachnącego jabłecznika… Wspaniały chylący się ku końcowi poniedziałkowy dzień…

Pozdrawiamy
P&N
liskowy komplet/ Lindex

Wspólne wygłupy  to najlepsza forma rozwiązywania jej problemów. Tak pozytywnie! Dużo ze sobą rozmawiamy. N opowiada mi każdą sytuacje, która ma miejsce w jej malutkim świecie…czy to w szkole z koleżankami, czy w innym miejscu…Trolle, wieloryby, gnomy i szczurołazy…Wiem wszystko i ogromnie cieszy mnie fakt, iż ufa mi…i to, że ja mogę ufać jej. Dzieli się ze mną każdą radością i każdym smutkiem. Razem się śmiejemy i razem robimy krzywe miny.
Razem.
Zawsze!
Z drugiej strony…”Czy właśnie chwile jak ta nie są najważniejsze przy ocenianiu, czy ktoś jest dobrym rodzicem: świadomość, że nieważne, jak bardzo się starasz, nie będziesz w stanie ochronić swojego dziecka przed tragediami, pomyłkami. Może zadanie matki nie polega na dawaniu schronienia, ale obserwowaniu, jak dziecko nabiera rozpędu…i łagodzeniu upadku, kiedy jest po wszystkim”

…
Moja mama zawsze powtarza mi, iż ‚rodzice mogą dawać dobre rady lub wskazywać właściwą ścieżkę, lecz tak naprawdę ostateczny kształt charakteru człowieka leży w jego własnych rękach’…

Poniedziałkowe myśli…

Pozdrawiam
P.
plecak/Zara
t-shirt/Zara
spodnie/Zara
buty/Adidas Originals