paulishen.com » dzieci

Pachnący… chorwacki wieczór…

paulishen — Sun, 23 Jul 2017 21:29:56 +0000

Wybraliśmy się na spacer.
Wieczorem.
Taki rodzinny.
Taki nasz…

Zabrałam cyfrówkę, N hulajnogę, a D po prostu swoją jak to mówi N, przez SZ -‚szaszetkę’.
Szybowaliśmy w obłokach zachodzącego słońca pachnącego chorwackim powietrzem.

Fala wyobraźni.
Fala smaków.

Atmosfera przypominająca egzotyczną brzoskwinię, a może pastelową śliwkę?…Do tego posmak liczi. Postrzeganie uśpionego słońca.
Owe słowa zapożyczyłam od N, bowiem ona w ten właśnie wykwintny sposób postrzegała zasypiający dzień.
Owocowa burza mózgów.
Zadziwiła mnie plejadą wielobarwnych określeń…
Głupio mi.

Staliśmy wpatrzeni w gamę barw. W roli głównej jagodowe słońce.
D pokręcił głową, wskazując na klimatyczną restaurację i trzy wolne miejsca przy brzegu.
Hmm…Czemu nie? Warto skosztować nowego smaku.
Podejrzewam, że gdybym nie kusiła się ciągłym zamiłowaniem do próbowania nowych dań, byłabym o 5 kg chudsza. Staram się przetrawić ową informację i nie gasić przy tym swojego entuzjazmu.

-Dobra večer!- powiedział uśmiechnięty od ucha do ucha wysoki mężczyzna i podał nam kartę z rozmaitymi propozycjami do przekąszenia…

Pół godziny potem.
Mała N standardowo zamówiła pizze frutti di mare…

Zimowe królestwo…

paulishen — Sun, 12 Feb 2017 10:13:00 +0000

Witajcie! Widzieliście może zimowy obraz Claude Monet „Droga do Giverny”? Za każdym razem, gdy tylko natrafię na dzieło owego artysty, zastanawiam się jak on to zrobił, że w uszach słyszę skrzypiący śnieg. Od razu na myśl przychodzi mi cytat z książki pt. „Tajemnicza wyprawa Tomka”. Autorem jest Alfred Szklarski.
„Wschodnia Syberia…(…)…
Była ona prawdziwym królestwem tajgi i najsroższej na świecie zimy…(…)… Gdyby istniał Demon Zimy, to chyba tę właśnie krainę obrałby za królestwo”.

Zapraszam na zimowy post

kurtka/ Lindex
legginsy/ Lindex
bluza/ Diverso Design
plecak/ H&M
ocieplacze/ Zara

Zimową porą…

paulishen — Fri, 27 Jan 2017 22:53:38 +0000

…(…)…Opowieść o leśnej wędrówce, której początek zaczyna się od nadgryzionej gałązki przez sprytnego zająca, a kończy na wierzchołku iglastego drzewa. A wszystko w rytmie natury i w zgodzie z porami roku…
Zima. Śnieg otulił cały las. Kształtne płatki śniegu tuliły się do zamarzniętych świerków. Ich powyginane, pokryte igłami gałęzie przypominały chińskie hieroglify. Ciekawy, godny uwagi widok, aż prosił się o użycie aparatu cyfrowego, a następnie podjęcie próby rozszyfrowania tajemniczych znaków.
-Mamo! Znalazłam ślady!- krzyknęła Nadia.
-Ślady? To w takim razie szybciutko musisz mi je pokazać- oznajmiłam z zaciekawioną miną.
– O tam! -zawołała, dumna ze swojego odkrycia.
Rozmarzona ruszyłam wolnym krokiem za córką, a w myślach w dalszym ciągu rozkoszowałam się górskim widokiem. Oddalone dźwięki i głosy, zdawały się totalnie do mnie nie docierać. Czy to odgłosy elfów leśnych rozbrzmiewają ze wszystkich stron? Niemal baśniowe, sielankowe otoczenie…
-Mamooo! Paaatrz! Taaam! W głosie Nadii wyczułam fascynację ową sytuacją, która momentalnie przywołała mnie do rzeczywistości.
W oddali na cichym polu pokrytym srebrnym puchem, gdzie cienie zachodzącego słońca kładły się na śnieżną polanę wystawały długie, puchate uszy.
-To chyba zając- oznajmiła moja mała dziewczynka. Czy to ten sam , który jest w magicznych opowiadaniach?- zapytała.
-Sama jestem ciekawa- odpowiedziałam, mrużąc przy tym jedno oko.
Nagle jeden skok i naszym oczom ukazały się dwie tylne, długie łapy, a następnie ogonek zwany omykiem.
-Zniknął- stwierdziłam i spojrzałam na Nadię. Jej błyszczące i szczęśliwe oczy, wyrażały więcej niż opływające w piękno słowa.
-Wiesz Nadiu…-zaczęłam łagodnym tonem…
-Bardzo Cię kocham! Mój mały, leśny zajączku…(…)…