Sobota.
Rozpływam się w klimacie wczesnego poranku.
Szepty.
Dźwięki.
Zapach.

Kiedyś pod wpływem tempa życia nie zauważałam tych mikro drobiazgów.
Tak ważnych.
Tak cennych.
Tak nieuchwytnych.

Ciche kroki D i głośne dreptanie N.
Trzaskanie drzwiami i zapach drewna przy kominku.
Falująca paprotka od mamy i świeże powietrze wkradające się przez szczelinę w oknie. Cyrkulacja powietrza w moim domu jest dość interesująca. Wiatr nie próżnuje.

A ja?
Dzisiaj mam specjalne zadanie.
Przyjemne.
Dzisiaj nasłuchuje, odczuwam, doceniam domowe dźwięki.
Skarby, które nabyłam od życia.
Wszystko co mnie otacza, co znajduje się blisko mnie.

Czasami wydaje mi się, że za pomocą wyobraźni potrafię stworzyć sobotnią, poranną trasę po domu D i N.
Opieram się o blat w kuchni i już czuje, że pachnie świeżymi ciastkami. D uwielbia je gryźć do kawy, a N preferuje bieganie z ciachem po domu, by następnie zbierać (jak to ma w zwyczaju mówić moja ‚Panna Niemożliwa’) okruchy szczęścia…do woreczka.
To już jej wyobraźnia.

P.

Kilkanaście minut przed północą.

Właśnie skończyłam czytać kolejną książkę. D i N smacznie chrapią tuż obok. Muszu wiernie wtulona w moją stopę przebiera łapkami. Nie trudno odgadnąć o czym ten szalony psiak śni…

…Podobno od snów zależy odbieranie świata, a samym snem nazywamy wszystkie „subiektywne” doświadczenia, emocje, które przytrafiają się w naszej codzienności.

…Podobno emocje (zdolność ich odczuwania) odróżniają nas od zwierząt. Nie zamierzam pogłębiać tematu gdyż ciężko mi się z tym zgodzić (bowiem wiele razy potrafię spostrzec kiedy Muszu jest smutna, gdy (przykładowo) muszę zostawić ją na cały dzień samą w domu. I wiele razy zauważam, kiedy jest radosna, bo wie, że każdy zachód słońca kończy się długim, leśnym spacerem…)

…a ludzie to emocjonalne stworzenia.
Człowiek ma w sobie tyle samo dobra co zła…
Proporcje są równe..

Chyba dorwała mnie ta sekunda, kiedy zaczynam rozmyślać i zastanawiać się nad ludźmi, którzy kiedyś (okres ostatnich 3 lat) wzbudzili we mnie negatywne uczucia…A dzisiejszy dzień był ku temu bardzo sprzyjający…
Dzisiaj udałam się (ostatni raz) w pewne miejsce i ostatnie ‚spotkanie’. Zakończyłam, a zarazem rozpoczęłam nowy etap w swoim/naszym życiu. Zrezygnowałam z czegoś.. na korzyść innej ważniejszej sprawy… Odkryłam, że z perspektywy czasu i swoistego wyciszenia w życiu, niektóre osoby (te wrogo nastawione z przyczyn niewiadomych, bądź zmyślonych przez osoby trzecie i czwarte) potrafią uderzyć się w pierś i wydusić z siebie życzliwe słowo (tak znienacka, przechodząc obok)… Ekstremalnie zadziwiające…a zarazem… odrobinę miłe?
Zastanawiam się jedynie czy dane zachowanie spowodowane było innymi okolicznościami…mam na myśli powód, który w przeszłości nie miał związku ze mną (tutaj żenadą jest też brak zaufania) Gdzie dwie osoby (matki w tym samym wieku -w tym ja) zostały umyślnie sprowokowane przez frustracje i parszywość osób trzecich. Konkretnie to- jednej osoby, która zasiała ziarno niezgody i fałszu w bardzo sprytny sposób. W istocie niezauważalny….
Po co to robić? – pytanie odkrywcze…stawiam już na spostrzegawczość (nie moją, tej drugiej…)…Dopiero kilka miesięcy temu zauważyłam mąciciela & mącicielkę. (tutaj wyrazy pogardy dla mojej bezsensownej ślepoty (która trwała tyle lat) i wyrazy wdzięczności dla osoby, która uświadomiła mnie jak bardzo się myliłam) …

Teraz zostawiam temat za sobą.
Unikam negatywnych emocji.
To budujące, kiedy w worze z emocjami jest więcej miejsca na dobro.
I jeszcze jedno: łatwiej jest wtedy wybaczyć.

P.

Listopad.
Późna jesień.
Sobota.

Biorę głęboki łyk zielonej herbaty. Czasami dodaję do niej skórkę pomarańczy i rozkoszuję się zapachem…smakiem…
Krople deszczu zaczynają łaskotać szyby w oknach. Brak słońca niekorzystnie wpływa na moje samopoczucie.

Właśnie wchodzi do pokoju nasz zwierzak, przyjaciel N. Psiak o doskonale pozytywnym usposobieniu (z rodziny „jacków” terrierów). Przynosi mi gumowego kurczaka i kładzie na prawej stopie.
Właśnie biorę drugi łyk liściastej herbaty wertując jakieś angielskie czasopismo.
Właśnie wchodzi do pokoju D i informuje mnie, że ma zamiar zrobić zdrowy, pietruszkowy koktajl…oczywiście się skuszę. Lubię jak mnie rozpieszcza, chociaż podświadomość podpowiada mi, iż to mała N zmusiła go do zrobienia (dla niej) owocowego napoju… więc przy okazji i ja się załapie.

Lubię ten stan.
Lubię moje własne poczucie radości.
Lubię kiedy nie jestem przytłoczona opiniami z poradników pozytywnego myślenia.
Lubię to szczęście w zasięgu ręki. Moje własne szczęście w postaci D i N. Ich wygłupy i śmiech. Ich bezsensowne żarty.
Mam wrażenie, iż mieszczę ich w swojej kieszeni i zawsze mam przy sobie. To jest konieczne by móc żyć w świecie, który kipi od negatywnych emocji.

Z tego całego  emocjonalnego „syfu” w którym aktualnie utkwiłam… beznamiętnie…czerpie wiedzę i wyciągam wnioski… Wiele razy w każdym tygodniu sprzątam swój umysł. Usuwam kurz i brud, pozbywam się niepotrzebnych „rzeczy”, wyrzucam „śmieci”.
Tak! zbieram śmieci z głowy i wyrzucam…
Czasami człowiek jest w takiej sytuacji, że natręctwo myśli, wniosków i tematów do przemyślenia jest tak szalenie absorbująca, że potrzebny jest detoks. Ugłaskanie pokołtunionych myśli powoduje, iż głowa sama się porządkuje, a myśli układają równiutko jak książki na półkach.
Jeśli dodać do tego unoszący się zapach pieczonych ciastek w piekarniku, które N ‚sama’ robiła, nic więcej do szczęścia w obecnej chwili nie potrzebuje.
Jedynie słońca…

Pozdrawiam
P.